Yard. Doç. Dr. Müşerref Atlı Anısına

Asistanlık yıllarımın ilk döneminde Ziraat Fakültesi Asistan servisinde tanıştığım bir diğer can dostu arkadaşımız.Üniversitemiz Fen Edebiyat Fakültesi Kimya Bölümü Öğretim Üyesi Müşerref Atlı arkadaşımız mücadelesi zor bir hastalığa yenik düştü. Müşerref ‘i ilk tanıdığım yıllardan bu yanan hayatını bilime adamış, sürekli çalışma alanı ile ilgili konuşan bir insandı. Çevresi tarafından sevilen ve mütevazi, hayat dolu bir insandı. Ancak son yıllarda biraz yaşadığı olayların da etkisi ile olsa gerek sessiz ve olup bitenleri içine atan bir yanını görmüştüm. Yurt içinde doktora yapmanın , yabancı dil sınavı ve yurt dışı makale yapma sorununa çok takmıştı. Bu konuda kendisini baskı altında hissediyordu.

Yaklaşık iki yıl kadar önceydi eski alışkanlığı gereği geç vakitlere kadar çalıştığı için tesadüfen halk otobüsü durağında karşılaştık. Konuşmamızda konu yine araştırma ve makaleler yanında ek ders ve bunun öğretim üyelerini nasıl rencide ettiğini belirtmişti. Kendisinin İngiltere’ye gitmek için kendi olanaklarını kullanacağını ve paraya ihtiyacı olduğu halde tenezzül edip  "ya benim hiç dersim yok" demeyi gururuna yediremediğini belirtmişti. Kendisini sonra hiç görmedim.

Müşerref doktorasının bir kısmını bizim bölüm laboratuvarında yaptığı için onun ne denli düzenli ve titiz çalıştığına bir ara tanık oldum. Sonuçlarını bana kontrol ettirerek yorumumu almak istediğini hatırlıyorum. Arkadaşları onun ne denli iyi bir analitik kimyacı olduğunu şu örnekle anlatıyorlar. Bir zamanlar bölüme bir teneke analizi gelmişti ve -yanlış hatırlamıyorsam- Ni analizi yapılacaktı. Müşerref yaptı, ancak sonuç analizi getirenlerin istemediği kadar yüksekti, tekrarlanması istendi, Müşerref gene aynı sonucu buldu. Bunun üzerine analizi getirenler bu malzemeyi Fransa'dan alıyorlarmış ve Fransız firması kimyagerlerini gönderdi, analizi bir kez daha 2 gün geç saatlere kadar çalışıp birlikte yaptılar ve yine aynı sonuç bulununca hem Fransızlar hem de buradaki firma gerçeği kabul etmek zorunda kaldılar.. Tabii tüm bunlara çok kızmıştı ama kendinden çok eminde, sonuç raporu yazılıp adamlar gittikten sonra , ne oldu Müşerref dendiğinde yorgun ama gururlu bir şekilde, sol eliyle (pek çok işinde solaktı) elinin tersiyle itiyormuş hareketi yapıp "ne olacak ağızlarının payını alıp gittiler" demişti...

Müşerref ile aynı iş ortamda olmadığımız için iç dünyasını çok bilmiyorum ancak çalışkan, dürüst, ve alanında başarılı olmak için çalışan bir can dostu olduğunu söyleyebilirim.

Arkadaşları Laboratuvrada, öğrencilere bildiği her şeyi en doğru şekilde vermeyi onur meselesi yapacak denli işine saygılı ve sadıktı diyorlar.

Sevgili arkadaşım onuruna çok düşkündü, hiçbir işini birilerine sırtını dayayarak yapamayacak kadar onurluydu ve o nedenle sessizce o paraları biriktirerek dönemin yöneticilerine "sizden sadece bir yıl yolluksuz-gündeliksiz görevlendirme" istiyorum dediğini duyduğumda bilim için hayatını feda etmenin ne demek olduğunu yüreğimde hissetim.

Arkadaşları cenaze töreninde kendisini gerçek bir "bilim şehidi" olarak anmışlardı. Çünkü Müşerref doktora sonrası çalışma yapmak için çok az öğretim üyesinin yapacağı gibi maaşından biriktirdiği para ile İngiltere’ye bilimsel araştırma yapmaya gitmişti. Maalesef dönüşte amansız hastalığa yakalanmıştı.

Bazen onu rahmetli Yeter Çanıhoş’a benzetiyorum. İkisinde aynı şekilde İngiltere’ye bilimsel çalışma yapmak için gittiler ve bu uğruna aynı hastalıktan yaşamlarını feda etiler.

Her iki hocamızı da yeniden anıyoruz.

Ömer Hayyam’ın aşağıdaki dörtlüğünü arada bir tekrarlamakta fayda var.

Niceleri geldi, neler istediler,
Sonunda dünyayı bırakıp gittiler.
Sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi?
O gidenler de hep senin gibiydiler !

 Geçmiş günü beyhude yere yad etme
Bir gelmemiş an için de feryat etme
Geçmiş gelecek masal bunlar hep
Eğlenmene bak ömrünü berbat etme.
 

Şefik hocam eğlenmesini bildi ancak Müşerref için aynı şeyi söylemek zor. Çünkü O halen yapması gereken çok işi olduğunu düşünüyordu.