Değerli Öğretim Elemanları,

Derneğimizin Onursal Başkanı Prof. Dr. Erdal ŞEKEROĞLU aramızdan ayrılalı bir yıl oldu. Geçip giden zaman hiçbir şeyi unutturmadı, aksine yoksun bırakıldığımız her şeyin bilincine biraz daha eriştik. Yaşamın her alanında hocamızın yokluğunu daha ağır hisseder olduk  Onun varlığını yaşatmak amacıyla bir takım etkinlikler düşledik; sevdiği türküleri yine çok sevdiği değerli sanatçımız Tolga ÇANDAR ve Seza KIRGIZ ile söyleyip, sevdiği çiçekleri ve böcekleri kendi gözünden ve dilinden dinleyip, bir orman gibi çoğalmak adına ağaç dikmeyi istedik.

Sizleri sevgiyle bu paylaşıma davet ediyoruz.

Çukurova Öğretim Elemanları Derneği

Yönetim Kurulu

ÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİNDEN BİR ERDAL ŞEKEROĞLU GEÇTİ

Tüm soruların yanıtı doğada gizli, çevrenize bir bakın eğer usunuza geliyorsa bir soru hepsi yanı başınızda. Yeter ki; bakmasını ve görmesini bilin diyordu Erdal ŞEKEROĞLU bir dersinde öğrencilerine. Tüm sorulara, sorularla yanıt verir ve soruyu sorana yanıtını kendinsin bulmasını sağlardı. Yazın yönünü çok bilenimiz yoktur, ancak hoca hem çok iyi bir okuyucu, çok iyi bir eleştirmen, çok iyi gözlemci ve hem de iyi bir yazardı. Yaşama sorumlu olduğu bilinci ile duyarlı kişiliğini her türlü haksızlığa karşı bir kalkan gibi koyardı. İyi bir dernekçi ve örgütçüydü. Örgütlü olmanın bilinci ile düşüncesini eylemlere taşırdı. Doktorunun en az altı ay sokağa çıkmayacaksın sözünü hiçe sayarak, yaşama olan sorumluluğunu yerine getirmek için “ırakta savaşa hayır” yürüyüşünün başında yerini aldı.

zaman beni yiyip bitiren bir tırtıl / mum gibi erimedeyim

günler bir su gibi avuçlarımdan akıp gitmekte

bir özlem bir hüzün ve bir yok oluştur / sizi hatırlayan son kişinin ölümü

ince bir sızıdır yüreğime düşen / iyi niyetlerimi bir bir törpüledim

küreselleştirilen dünyanın / bombaları altında can veren çocuklarıyla

işte yine çiçek çiçek geliverdi bahar / çığlıklarla

Sular gölgelendi / sesi kesildi kurbağaların

bir sivrisinek vızıltısıdır zaman

çürümekte söğüdün suya değen yaprakları

“daha dün annemizin” kollarından bakarken yaşama

bugün çıkageldi ölüm / hani sıralıydı?

Acıların tutanakçısıydım / Tutundukça acılarla yaşama

Sanki zaman öcünü alıyordu

Sıralı olan zamanın öç alması mıydı?

Zamanın elinde / Bir ucundan dünyaya giren insan

Öbür ucundan uğurlanıyordu sonsuzluğa

Suyun gözeden çıkıp denize ulaşması gibi

Bir eksiklik / Bir tatsızlık var havada

Boş vermişlik / durağanlık/ aymazlık / hiçlik

Zamanın elinde hipnotize olmuş insanlar / tutsak

Bir tırtıl var beynimde düşüncelerimi kemiren

Bırak anı bırak zamanı diyor / Yaşamın adı hiçlikte olsa 

Yine de dolu dolu yaşamalı her şeyi insan

Çok sevdiği yaşam, sevdalı olduğu yaşam kalleşlik etti ona ve aramızdan çekip aldı. O biliyordu ki; “ölüm yaşama gelmekle eş”, giriverecekti elbette bir gün doğanın koynuna ve dalda çiçek, çiçekte bal, balda arı olacaktı. Çok sevdiği doğaya dönüp, sonsuz bir döngüde yinelenip duracaktı.