Bilim ve üniversitelerin Duyarlılığı

Sayın Bakanım,

  Basından öğrendiğimiz kadarı ile kamudaki ücret dengesinin sağlanabilmesi amacıyla başlatılan çalışmanın son aşamaya geldiği ve son iki yıldır devlet yetkililerimizin yüksek makamda verdikleri beyanlarla oluşan umudumuz suya düşmüş durumdadır. Yine basından öğrendiğimiz kadarı ile öğretim üyelerine yapılacak bir ayrıcalığın sorun yaratacağı düşünülmektedir. Özellikle örgütlü ve siyasi ağırlığı olan kurumlardaki çalışanların tepkisinin göz önüne alındığı anlaşılmaktadır.

Sayın Bakanım,

  Kimseden maaşları kesilsin de bize verilsin istemiyoruz. Çalışan herkesin bir şekilde üretime katkısı var ve çalıştığının karşılığını istemesi en doğal hakkıdır. Fakat daha önce belirttiğimiz gibi bizler mesai dışı çalışan kişiler, çalışmak zorunda olduğumuz zaman başta elektrik ve yakıt faturamızın herkesten fazla geldiğini belirtmek zorundayız. Kurum içerisinde çalışan araştırıcılar, posta ücreti, telefon ücreti ve diğer eğitim giderlerimiz olan, fotokopi, kağıt, kitap gibi zorunlu ihtiyaçları kendi maaşımızdan ödemek zorunda olan bir meslek gurubu olarak diğer hiçbir kurumun çalışanı bu harcamaları yapmak zorunda değillerdir. Bu giderler şahsen benim maaşımın onda biri kadardır. Bütün bu giderlerimize karşılık aldığımız maaş ise mezun ettiğimiz öğrencimizin maaşından çok çok düşük düzeydedir. Fakat bizler çok kazanmak değil, çağın gereklerini bilen ve bilinci ölçüsünde sade yaşamak için gerekli ücret dengesinin sağlanmasını istemekteyiz.

Sayın Bakanım,

  Bugün dünyanın en pahalı yatırımı olan eğitim yatırımının önemli halkalarından biri olan üniversitelerin lider kadrosu Araştırma Görevliliği ile başlar. Mesleğe genelde sınıfın en başarılıları ve en dinamikleri alınır eğer özel teşebbüs veya yurt dışı sizden birkaç katı fazla ücret veriyorsa doğal olarak tam da üniversitelilik bilinci oluşmamış genç dışarıyı tercih edecektir.

Sayın bakanım,

  Bir üniversite öğretim üyesi olarak ülkemin gerçeklerini anlayışla karşılıyorum, ancak bir şeyi kabul etmiyorum. O da şudur: Bir insan gecesini gündüzüne katarak okuyarak, çalışarak gelebileceği en yüksek nokta olan profesörlük mertebesine kadar geliyorsa ve yine ülkesinin iyiliği ve yüceltmesi için çalışıyor ve ülkesini her platformda hakkıyla temsil ediyorsa bu kişinin maaşı öğrencisin maşından düşük olabilir mi? Yine başka bir örnek, mezun ettiğimiz bir mühendis bir kurumda 544 milyon lira net maaş alırken, aynı derecedeki aynı okul mezunu bir mühendis devletin bir başka biriminde 1 milyar 335 milyon lira, Merkez Bankasında ise 2 milyar 694 milyon lira alıyor. Üniversitelerde ise bir Profesörün bir milyar, doçentin aylığının 800 milyon TL ve bir Ar-Gör maaşının ise 550 milyon olduğu bir ortamda ne ulusal ne de evrensel anlamda bilim ve teknoloji dünyasına katkı beklenemez.

Sayın bakanım,

Üniversitelerimize ayrıcalık istemiyoruz. Bugün herhangi bir bankada çalışan mühendis, bir genel müdür, birinci sınıf bir hakim, bir vali ve bir albay kadar maaş ve itibar istiyoruz. Ya Rusya’da olduğu gibi biz çalışıyor gibi yapacağız, siz de bize maaş ödüyor gibi yapacaksınız, yada bu ülkede çağdaş batılı anlamda çalışma sistematiği kurulur, herkes çalıştığının karşılığını aldığı için daha mutlu ve üretken olur. Aksi taktirde disiplinsiz, ne yaptığını bilmeyen kendi kendisiyle uğraşan bir üçüncü dünya ülkesi olur gideriz. Bu tercihin yapılmasında bilime ve bilgiye güvenin yanında olduğunuzu biliyoruz. Bilim ve üniversitelerin gelişimine ve hakkettiğimiz karşılığın sağlanmasına yetkililerimizin daha fazla duyarlılık göstermesini bekliyoruz.

Saygılarımla

Doç. Dr. İbrahim ORTAŞ,