Nasıl Genç İstiyoruz?

Genç yeri geldiğinde itiraz etmesini bilmeli. Hata derler ki babasına karşı çıkmasını bilmeyen genç büyüyemez. Eğer genç kendisini gerçekleştirecekse “babasınıda” aşması gerekir. Gençliğinde itiraz etmesini bilmeyen, sosyal aktivitelere katılmayan kişi büyüdükten sonra etkili sosyal aktivitelerde göremezsiniz. Bu kişiler büyüyünce makamlara gelseler bilr etkili olmazlar. Yanlışa kaşı çıkamazlar. Toplumu bir arada tutacak aktivitilere katılamazlar.

Bugün gençliğe baktığınızda genelde ciddi bir heyacansızlık bulunmaktadır. Geçmişte insanlar üniversiteye gittiklerinde bir meslek öğrenceklerini, dünyada mahşeret kuralarını öğreneceklerin düşünüyorlardı. Ve kendilerini yetiştiriyorlardı. Bugün bu analyış çok zafa uğramış durumdaır. ÖSS sıanvı maalesef öğrencinin düzeyini ölçemiyor. 3.5 saatlik sınav bir insanının hayatını değitirebilimi. Haytınızı eşititr 3.5 saata dahilindedir. Eğitim düşündürme muhakeme yapma yerine ilk okul birden başalyarak şık ezberleyi dayatıyor. A-b-c veya hiçbiri üzerinde şekileniyor. Öğrenci hiçbir şey anlamdan üniversitye oradan da hiçbir şey anlamdan hayta atılıyor hiçbir şey analamdan da yola devam ediyor.

Erdal Atabek 8 Mart 2010 Güven ile Umut

Güvenilir umut, umutlu güven

İşte bu bileşim kişiyi de, toplumu da depresyondan kurtaracaktır.

Bu da görünür davranışlarla olur.

'Güvenilmez umut', hayal satıcılığıdır. Deneyimli topluluklar aldırmaz bile.

'Umutsuz güven' ise, korunmak için sığınma ile sonuçlanır.

Her ikisi de ne özgürlük getirir, ne demokrasi yaratır.

Birisi bezirgana kanmaktır, diğeri ise kendi iradesini başkasına teslim etmek...

Bursa Kitap Fuarı'nda iki gün kaldık, bir söyleşi yaptım.

Konu, 'Tehlikeli Cehalet' idi.

Gelen topluluk, özellikle öğretmenlerin öğrencileriyle gelmeleri hepimizi mutlu etti.

Özellikle öğrencilere;

'En tehlikeli cehaletin içinde bulunulan durumu fark etmemek' olduğunu söyledim.

Çalışmadığı halde başarılı olacağını sanmak.

Hak etmediği şeyi elde etmeyi beklemek.

Sahip çıkmadığı demokrasiyi olur sanmak.

Neden geride kaldığını anlayamamak.

Kendi hatalarını başkalarına yıkarak rahatlamak.

Gerçeklerle yüzleşmekden kaçınmak.

Kendi iradesini başkasının ipotek altına almasına boyun eğmek.

Bağımlılıktan medet ummak.

Düşünmemek.

Aldırmamak.

Üstüne vazife almamak.

Hep başkasından beklemek.

Bunların hepsi de TEHLİKELİ CEHALET idi.

Bütün bunları fark etmemek, sonra da hep yakınarak başkalarını suçlamak toplumsal yanlışımızdı.

GÜVENİLİR UMUT mu?

Irademizdi.

Yaptıklarımızdı.

Yapacaklarımızdı.

UMUTLU GÜVEN Mİ?

Kendimizdik.

Birlikteliğimizdi.

Dayanışmamızdı.

Bunlar neredeyse başarı oradaydı.

Gerisi mi?

Laklakadır.