GENÇLERİMİZ Ucuz Şeylere Kullandırtmayalım

Genç tanımı için çok sayıda görüş öne sürülebilir. Ancak en genel anlamı ile 18-24 yaş arasından malı mülkü, evi olmayan, ülkesinin ve dünyanın sorunlarını kendi sorunu olarak görendir desek yeridir. Genç, para, pul, iş takibi, ev geçindirme gibi dersi olamdığı için bulunduğu ortamın sorunalrını geleceğinide düşünerek daha gerçekçi tanımlaya bilri ve ona göre tavrını oray koyar. Bu yönü ile dünya tarhinde gençliğin önemli katkıları bulunmuştur. Ülkemizde Jön Türk hareketi, 1960 ihtilai öncesi ve 68 kuşağı gibi bağımsızlık ve hüriyet istemleri kısa sürede etkili olmuştur.

Gençliğin bencil olmayan ve toplum çıkarına savunduğu ulvi talepleri toplum tarafındanda hep benimsenmiştir.

Gençliğimizi bu denli ucuz şeylere heba etmeyelim. Ülkemizin bu dinamik unsurunu bilim ve sanant yaparak çağı yakalayacak şekilde eğitelim.

Vatan gazetesinin 28 Mart 2007 tarihli haberinde 9. Cumurbaşkanı ve Türkiye'nin en uzun dönemli siyasetçisi Süleyman Demirel yaklaşan Cumurbaşkanlığı ve artan iç kaygılar ndenyile nerde ODTÜ’lü gençlik ve 68’liler derneği ile ilgili konuyu haber yapmıştı. Sayın Cumhurbaşkanı Süleyman Demirelnin 68 kuşağı gibi toplumsal hareketlere öncülük eden ODTÜ’lülerin bu kez Cumhurbaşkanlığı seçimi

konusunda sessiz kaldığını ima eden yazısına ODTÜ Rektör Danışmanı Bilgehan

Ögel “Haberi üzülerek okudum dedi” ve ODTÜnin;nün kurulduğu

1956nin;dan bu yana mezunları, öğretim üyeleri ve öğrencilerinin özverili

çabalarıyla, Türkiye yüksek öğretim sistemine getirdiği yeniliklerle örnek ve öncü bir üniversite olduğunu söyledi”  Ankara

78’liler Derneği Başkanı Ruşen Sümbüloğlu ise şöyle Sayın Demirelin geçmişte gençliğe karşı aldığı tutum ve ODTÜ yönetiminin şekilenmesindeki tavrını gösterdi. Ancak korkum o ki bugün yine bazı hesplara gençliğin heba edilmeisidir.  Ne zaman bir sorun olsa gençlik akla gelir. Geçmiştede değişik ortamlarda ve değişik sebeplerle gençler kötü bir şekilde kullanıldı. En son Hıran Dink süikastı ve Trabzondaki gelimellerin gençlerin kullanılmış olması hepimizn kendimize ve çevremize sormuş olduğu soruların başında geliyor.

  Hele son günlerde nerdeyse her gün gençlerin karıştığı cinayetler, mafya, uyuşturucu satıcılığı ve prono, alkol batağı, okullarda ve sokaklarda meydana gelen şiddet olayları, liselileirn ölüme varan silahlı çatışması gibi bir çok olay ciddi ciddi düşündürmeye başladı herkesi.

Aslında genleri bu kadar kötü şikayet etmeiz ve sık sık konuyu endişe boyutuna da getirmenin alrında onalra yeterince güvenemediğimizi özünde kendime güvenmediğimizi görüyum.

  Yetişkinler kendilerinden sonra gelen kuşak için endişe duymaktadırlar.  Son yıllarda giderek artan magazin kültürü, imaj çağı, bütün bunların sunum biçiminden kaynaklanan aldatıcı görüntüsü ve gençlerin de bu olayların etkisi altında kalması,  yetişkinlerin gençliğe umutla değil de endişe ile bakmalarını belki bir noktada haklı kılmaktadır.

  Yetişkinlerin gençlerle ilgili umutsuzlukları var da, gençlik kendilerine ve çevrelerine ve gelişmelere nasıl bakıyor ve geleceklerini nasıl görüyor acaba? Görülen ve yaşanan gerçek gençlerin de kendi geleceklerine umutsuz bakmalarıdır. Bu umutsuzluk ve çaresizlik giderek artan kültürel yozlaşmayı, kural tanımayan, manevi değerleri ve aile bağlarını önemsemeyen, itaatsiz, mutsuz ve umutsuz gençliğin ana sebebidir.

  Problemler bunlar da bu problemlerin oluşmasına sebep olan kimler, gençler değil sanırım. Hata yetişkinlerdedir. Gençlerini yetiştiremeyen, manevi ve ahlaki değerleri veremeyen, onları topluma kazandıramayan yetişkinlerdir. Bugün gençler sorunlar içinde ise, alkol, uyuşturucu batağına saplanabiliyorlarsa, geleceklerinden endişe duyuyorlarsa ve her türlü fenalığı gözünü kırpmadan yapabiliyorlarsa bu yetişkinlerin başarısızlığıdır.  

  Gençler aslında güvenilmesi, konuşulması, sağlıklı ve mutlu olmaları gereken en önemli çağlarını yaşıyorlar. Fakat ülkemizde yaşanan sıkıntılar, işsizlik kaygısı, eğitimin bir kâbus haline dönmesi, aileden ve çevreden gelen baskı ve yeterince verilemeyen manevi duygular, hassasiyetler onları güvensiz bir ortama itiyor.

  Bu güvensiz ortamdan onları kurtaracak olan, değişim ve gelişmelerine, manevi değerleri ve kültürel değerleri çok sağlam bir şekilde tanımalarını sağlayarak ve yaşatarak izin vermektir.

  Tespitlerimizi doğru yapabilir, problemi ortaya doğru koyabilirsek nerede hata yaptığımızı daha rahat anlar,  doğru çözümlere de ulaşabiliriz sanıyorum.

  Ne yapabiliriz? Öncelikle gençlerimizi anlamaya çalışmalıyız, sıkıntılarını, arzularını, isteklerini paylaşmalıyız. 

  Onları yalnızca eleştirmek, yalnızca şikâyet etmek gençleri bizlerden koparır ve oluşan uçurumu büyütür. İnsanların konuşa, konuşa anlaşabileceğini ve gençlerimizin de birer insan olduğunu unutmayalım.

  Ülkeyi yönetmeye talip olan ve yönetenlerin de her şeyden önce gençliğe değer vermeleri ve onları anlamaları gerekir. Eğer gençlerin de siyasette etkin olmalarını istiyorsanız, önce duyarlı, milli, manevi değerlerine bağlı, kültürlü ve okumuş bir gençlik yetiştirmeye gayret ediniz. Sokakta yaşayan, işsiz ve umutsuz gençlik artık günlük yaşamakta ve hiçbir şeyi umursamamaktadır. Daha önemlisi, hitap edilmesi ve ele alınması gereken de bu işsiz, sahipsiz ve okuyamayan gençliktir.

Üniversite hocaları olarak gençliği Saygılarımla

Prof. Dr. Ibrahim ORTAS

Günümüde artık değer, toplumu, ileriye götürmek, toplumu geliştirmek, çocukarı geleceğe hazırlamk olmaktan çıkmış yeirni nasıl iktidarların etrafından kendime bir yer buluruma dönmüştür. Bugün paranın kazanıldığı alanar, siyasi etkiler ve rant alanalrı erafından bulunmak buralardaki üst yöneticilere övgüler yağdırmak, hediyeler almak, rüşvet adı alarında başka sunumlar yapmak marifet oldu.

Bir zamanalrın önemli değer yargıları bugün maalesef reklam malzemesi olmuştur. Özgürlük, adalet, kendini gerçekleştirmek, hak aramk, cesaret, yiğitlik  gibi. Gazlı içeceği içmek özgürlük ve kendine gelemk diye öğretiliyor. Vucudunu açamka ve maneken pozu vermek cesaret olarak tanıtılıyor. İnsanalr üretemerek mutlu olamak yerine üretilenelri tüketerek kendilerini gerçekleştirerek mutlu olmaya yönelmişlerdir. Markadan giyinmek, saçalrına bilmeme hangi jöleyi sürmek, hangi parfümü kulanamk bugün kendini gerçekleşitme aracı olmuştur. Bir elinde ayna bir elinde cimbız, ümüründa mı dünya

Batıya özenmek, abtının  yaptığını yapmak, insanımızı daha çok köreltmektedir. Düşünmeden, kendin olmadan başkasına bezem enk kişiyi geliştirmez. Tam tersine köreltir.

Ne İçin Çalıştığını Bilmemek

28 Ekim 2006 tarihinde bir TV ekranı İstanbul Taksim özgürlük anıtı önünde yoldan geçen insanlara Cumhuriyet nedir, ne zaman kuruldu, kim kurdu? Diye soruyor. Çoğu genç çoğu kişinin cevapları ve konuşmaktan korkması ilginç. Askerler yöneltilen bir soruda, uğrunda canını verdiği vatanının yönetim şekli ve niteliklerinin bilmemsidir. Cumhuriyeti tanımlayamadan, özgürlüğün ne olduğunu bilmeden askerlik yapan bir erin eğitilmesi, ülkesini, ulusunun ve idare edildiği demokratik anlayışın bilincine varması görevini daha iyi yapması sağlanmaz mı. Ya maçlardan sonra ölümüne kavga eden bağıran çağıran futbol fanatiklerine ne demeli. Sokaktaki insan ile Ankara ve İstanbul eksenli yayın ve bilgi akışı arasında bir tezatlık görülüyor. Taksimde geçen insanların araba sürüşü, sigara tüttürüşü, genel konuşma şekli eğitimsizliğin koktuğunu gösteriyor. Sokaklar tepkisiz ve bilinçsiz. Cumhuriyeti koruma ve kollama içselleştilmesiği görülmektedir. Bununda eğitim ile doğrudan ilgili olduğu görülmektedir.

30 Eylül 2006 tarihinde eski Turizm ve Devlet Bakanlarından Tınaz Titiz Beyin Beyaz Nokta Gelişim Vakfı'nın İstanbul'da düzenlediği "ezbere eğitime son" toplantısında Harp Akademisi Komutanları ve diğer ilgili devlet büyüklerinin olduğu toplantıda bu yanlışı belirttim. Türkiye'nin sorunlarını gençleri döverek veya dövdürterek çözemezsiniz. Bunu toplum sağlığımız ve demokrasinin gelişmesi için önemli görüyorum. Bugün 20 milyona varan öğrenci potansiyeli ve avantajını pozitife çevirebilmeyi başaramayan, gençliğini heder eden bir ülke konumundan kurtulup bu dinamikliği bilim gücünü hararete geçirmek için gençliğin hür düşünceli yetişmesine olanak verelim. 4 Ekim 2006 tarihinde Sivas Üniversitesinde yaptığım konuşmada sayın Rektöre ve diğer yetkililere gençlerin söylemlerini anlayışla karşılayın, bugün bir şey söyleyemeyen yarın söyleyemez. En azından üniversite gibi bir ortamda söyleyecek bir şeyi olan söylesin. Tabii kırmadan dökmeden. 

25 Ocak 2007 tarihli Milliyet Gazaetsi Anadolu Ajansıan dayandırdığı haberinde “Trabzon Valisi suikasti çözdü! İle başlıyor ve devam ediyor. Trabzon Valisi Hüseyin Yavuzdemir, Agos Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hrant Dink cinayetinin amatörce işlendiğini söyledi. Ortada bir örgütlenme olduğunu belirten Vali Yavuzdemir, "İdeolojik örgüt yok" dedi.
 Yavuzdemir, şunları kaydetti:
"Anne babaların çocuklarına olan ilgi azlığı, anne babanın çalışıyor olması, çocukları başıboş bırakıyor. Çocuklar vakitlerinin çoğunu internet ve atari salonlarında şiddet içerikli oyunlar oynayarak geçiriyorlar." Diyor.

Soru şu? Gerçekten sorun örgütsel değilse nedir?.

Bireysel veya gurupsal bir daynışmanın dışavurmumu ise o zamana ne yapamak gerekir.

Çünkü her durumda yapılamsı gerkenler ve çözüm yolları farklıdır.

Ülkemizin bir çok değerli insanı halen tam olarak belirlenmemiş eller tarafından ortdan kaldırlıyor. Yakalalana katiller genellikle eğitim düzeyi düşük, geldikleri ortamda sorunlu kişiliklerdeir. Çoğunlukla kırsaldan koparılmış, şehirlerin varoşalrında kendilerine kimlik ve takdir arayan, kendini kanıtlamak isteyen bilinç düzeyi gelişmemiş insanalrdan oluşuyor. İşsizlik, yoksulluk ve buna bağlı olarak eğitimsilik ve bilinçsizlik beraberinde birileri tarafından kullanılmayı getirdiği görülmektedir. Kimlik ve itibar görem temeline dayalı sorumsuzluk ve bunun bazen yarattığı siyasal şiddet ve terör bazen ülkemizi ciddi sıkıntıya düşürmektedir.

Asıl sorun da bu. Madem böyle bir durum var. Bu ülkenin en yetişkin insanını yok ediyor. Biz ne yapıyoruz. Bu cocuklar yoksul, eğirimiz, bilinsiz ve sorumsuz. Ne yapcağız nasıl kurtaracağız bu gençliği. Bunun cevabını devleti yönetenler vermek zorundadır.

20 Mayıs 2007 tarihinde oynana Galatasaray - Fenerbahçe maçından sonra iki grup arasında çıkan kavgada, üç gün sonra askere gidecek olan Süleyman Kaçar (20) vurularak öldürüldü. İstanbul kentinde çoğunluğu genç iki gurup takımlarının gücünü sahada değil sokakta göstermek için birbirlerine saldırtıyor ve bir genç öldürülüyor. Aynı gün sakaryada yüksek sesel müzik dinleyen bir genci uyaak komşusu ile tartışan genç, elindeki bıçak ile komşusunu 16 yerinden bıcakalyarak öldürüyor.

20 Mayıs 2007 tarihinde Fenerbahçe Galaltasaray arasından oynanan Derbide olaylar yaşanmış ve hiçte sporya yakışmayan gelişmlere olmuştur. Gazeteler polise saldıranların çoğu üniversite mezunu, 1'i üst düzey yönetici olduğunu belirtiyor.

Adana'da bir genç, sevgilisini kısakanrak bıcak ile öldürtüyor, başkasına yar etmem.