Omuzlarında Toplumu Aydınlatma Sorumluluğu Olduğunu Hissedenler İçin Yük Çok Ağır

Prof. Dr. İbrahim Ortaş

Sağ olun hocam.

Çok değerli hocam, hayat öğretmenim, sevgili abim aklınıza fikrinize sağlık. 

Hocam bir anda Karamandan 450 km doğuda bir köyde doğmuş ve köyünün ismi sonradan değiştirilmiş, büyük şehire ilk defe şehrin kurtuluş günü anmasına babasının omuzlarında giderek görmüş, köyde tek gazete okuru babası olan yaşamımı hatırlattınız. Benim fakültemden emekli hocam ile aramızda sanırım en fazla 20 yıl yaş farkı var. Yaşadığımız köylerimiz arasındaki 450 km. Arada zaman ve mesafe farklı da olsa ne kadar da çok benziyor yaşantılarımız. Ancak yaşadıklarımız ve duygularımız aynı.

Bu ülkenin köylü çocukları olarak şehirde okumadık ancak, zaman içinde doğanın içinde doğmuş olmanın bize kazandırdığı gözleme, incelme ve doğa ile barışık yaşama hissi bizim yaşamı daha iyi kavramamızı sağladı diye düşünüyorum. Tarlada, bahçede, inek koyun peşinde koşuşturmamız, sulama, çapalama, yokluk yoksulluk, açlık hepsini doğada yaşayarak öğrendik. Doğaya sahip çıkmayı, insandan yana olmayı, karıncanın kanadına bile dokunmamayı öğrendik doğadan. Her canlının da bir canı oluğunu, onunda yaşama hakkı olduğunu, onun da bir annesi babası kardeşi olduğunu yaşayarak ve sonrada okuyarak öğrendik.  Biz okuduk belirli bir yere geldik, devlette sigortalı bir işe kapağıda attık kurtulduk demeyen, biz okuduk başkaları da okusun, onlarda üniversite okusun, dünyayı gezsin görsün diye çırpınanlardanız. Her çocuk okusun, farkındalığı artsın, insanca yaşam koşularını anlasın ve yaşamına anlam katsın ki benim de diğerlerinin de yaşamı daha iyi olsun diye çırpınıyoruz. Diğer çocuklarda okusun da insan insanı baskılamasın, kimse kimseyi kendine kul köle yapmasın diyenlerdeniz. 5 yaşından beri önce annemin ev işlerine yardım ile başladığımız hayat yolculuğumuz, ilkokul, orta, lise ve üniversite yıllarında yazları hep tarlada çalışarak büyüdük. Üniversite eğitimi sonrası kamuda, üniversite asistanlığı ve hocalığımız süresince bir gün bile işte kaytarmacılık yapmadan, kamuyu zarara uğratmadan, 8-5 mesaisi demeden çalışıyoruz. Hafta sonu, bayram tatil demeden gece gündüz halen karınca gibi çalışıyoruz. Kalburla su taşır gibi can hiraş çabalayıp duruyoruz. Ancak buna rağmen bizler hep hor görülüyor Nazımın ifadesi ile "vatan haini" ilan ediliyoruz.

Yaşanan bu dünyada ne ah keşke çektik, ne de ağladık. İtirazımız var adaletsiz ve ayrımcı yaşam, ancak yine de omuzlarımızda insanaların ödediği vergilerle okumuş olmanın verdiği ağır bir yük bulunmaktadır.

Omuzlarımızdaki Yük Çok Ağır

Hep beraber ülkemizin yaşanır bir ülke olması, insanının sağlıklı olması, çalışması, çalışırken içinde bulunduğu toplumu ve diğer canlıları da düşünmesi için karınca kararınca yaşama omuz verme duygusu ile çabalıyoruz. Omuzumuzdaki yük çok ağır. Hep beraber omuzlarımızda taşıdığımız insan ve onun beslenme ortamı olan doğayı korumak için bildiklerimizi diğer konunun bilimsel öneminin farkında olmayanlara anlatmak zorundayız.

Yarın hesap gününde içinde bulunduğumuz sorun yine bizden sorulacaktır. Bu kadar insanın vergileri ile okudunuz, eğitim gördünüz, ufkunuz, algılarınız sorunları eğitim imkânı bulamamış fakir fukaradan daha açık diye bizlere sorarlar duygusu ile çabalıyoruz.  Çıkarı için her yol mubah diyen, cümle malum; yalancı, kurnaz, sahtekârların yarattığı her türlü tahribatı hiç açmıyorum. Bilinci olan ve olayların farkında olan ve çıkarına yenik düşmeyen, hiç bir güce sırtını dayamayan insanlar olarak gördüğümüz gerçekleri, yanlışları doğruları olduğu gibi paylaşmak zorundayız.

Korona virüs bize özelliklede okumuşların omuzlarımızdaki sorumlulukları bir kez daha hatırlattı. Doğayı ve onun yasalarını öğrenmemizi ve sebep sonuç ilişkisi içinde doğa ile barışık yaşamamız gerektiğini bir kez hatırlattı ve bizlerden diğer insanlara bu sorumluluğu öğretmemizi istiyor. Doğanın kurallarının dışında yaşamaya çalışanların doğa karşısında yok olacağını bir kez daha öğretti. Ancak insan olarak birkaç bin yıllık kısa tarihimizde doğayı anladık, anladıkça doğanın yasalarını arkadan dolayanların sonu da yine doğanın yasalarına yakalandıklarını bize somut olarak gösterdi. 

Atom bombasını yapan, dünyanı silahlarla dize getirmeye çalışan ülkelerin küçücük bir virüs karşısında nasıl döküldüğünü gördük. Üzerinde güneşi batmayan İngiltere krallığının başbakanı az kalsın gidiyordu, yine tıp ve farmakoloji biliminin yardımı ile şimdilik ayaktadır. Bilinçle ve bilgi ile bu dünyada tek gücün biz olmadığımızı kabul etmek zorundayız. Her şeyi kendi küçük çıkarlarımıza göre yönetmememiz gerektiğini kabul etmek zorundayız. İnsanlar olarak yer yüzeyini doğadan öğrendiğimiz silahla, güçle ve de zorla parsel parsel eyledik. Yerin altını üzüntüne çıkardık, bazı canlıların yaşam alanlarını ortadan kaldırdık. Sayısını bilmediğimiz milyonlarca mikroorganizma, bitki, hayvan türü yaşam alanları ve besin zincirlerini kaybettikleri için yer yüzeyinden silindiler. Ancak onların güçlü olan yakın akrabaları halen yaşıyorlar. Oradan hareketle içinde yaşadığımız dünyanın kuralarını öğrenmeye ve dünyanın yasalarına göre yaşamanın önemini anlatmak omuzlarımızda her gün ağırlığını artırarak duruyor.

Anlayan, fark eden tabii

Saygılarımla değerli hocam, iyi öğrenciniz olmuşum