Bush’un Güvenliği mi, Benim Onurum mu?

Prof. Dr. İbrahim ORTAŞ, Çukurova Üniversitesi. Adana.

Hür olmadığı halde kendisini hür sananlar kadar köle yoktur. Goethe

Ülkemizin büyük organizasyonlara kendisine yakışır şekilde ev sahipliği yapması her zaman gurur vericidir. Son yılarda HABİTAT başta olmak üzere, Eurovision yarışması, WAN Gazeteciler toplantısı, İslam Konferansı, Sosyalist Enternasyonal, NATO ve benzerleri buna örnek gösterilebilir. Geçen hafta Güney Kıbrıs vizesi almak için zorunlu olarak Atina’ya gittim ve iki günlük gezim sonunda İstanbul ile karşılaştırdığımda arada gerçekten muhteşem fark var. Derler ya İstanbul Atina’ya genel görünümü ile “on basar”. Tabii kültürel birikimimiz ve zenginliklerimiz de doğru kullanıldığı zaman gerçekten hayran olmamak elde değil. Nihayet lirik tarih gösterisi, HABİTAT ve gerekse de diğer toplantılarında kültürel zenginlikleri sergilemesi yönünden batılı liderlerin yüz hatlarından belli ki gönülleri feth-edildi. Ancak batılıların olaylara bakış açısı ve organize olmaları yönünden bizden daha önde olduklarını kabul edelim.

Benim esas üzerinde durmak istediğim ve canımı sıkan ise ABD başkanının GALATASARAY Üniversitesi'nin rıhtımında yaptığı konuşma sonrası devlet erkanının sayın Bush'un elini sıkmak için sıraya dizilmesi ve bu arada bir Amerikan gizli servis elemanının bir suçluya muamele eder gibi Devlet Bakanı Sayın Beşir Atalayın elini açmasını isteyen tavrı. Bunu takiben Devlet Bakanı Ali Babacan'ını da kendisine sorulmadan avuçlarını açması ve bu görüntülerin bütün dünya TV ekranlarına yansıması. Ülkemiz devlet erkanının bu şekilde bir muameleye maruz bırakılması çok ağırıma gitti. 600 yıllık bir Osmanlı geleneği ve üstüne üstlük Demokratik Atatürk Cumhuriyeti gibi bir devlet ki bütün dünya ile savaşmış, savaşı kazanmış ve buna rağmen yine de batılı değer yargılarını benimsemiş bir liderin ülkesinde bir bakanın azarlanır gibi avucunun açtırılması hiç kabul edilemez. Düşünün Mustafa Kemal Atatürk olsaydı böyle bir durumda nasıl bir tutum takınırdı.

Bir insan ABD başkanı olabilir, tabii ki önemli bir isim, ancak bilmeli ki insanlık onuru, İnsan Haklarının temel maddesi niteliğindeki herkesin onur ve şahsiyete sahip olduğu ilkesi tüm bunların önüne geçer. Kimsenin canında malında gözü olmayan küçük maddi çıkarları için kimsenin kanını almayan onurlu insanlara ne mutlu.  Sağlıklı, kendisi ile barışık yetişkin birey davranışı her türlü maddi ve manevi, makam-mevki beklentisine bakmaksızın normal asgari koşullarda karşısındaki birey ile eşit koşullarda karşısındakini bir insan olarak kabul edip selamlaşarak kabul etmektir.

Avrupalılar, her ne kadar bir çok batı lideri Başbakanımızla görüşmeseler de Türkiye’nin AB’ye girişine yeşil ışık yaktılar. Bu ortamda yakaladığımız güzel izlenim bir anda Sayın Bush'un korumalarının Bakanlarımızın avuçlarını açtırması ile onurlu duruşumuzu dışarıya karşı tuz-buz etmiştir. Bu davranışlarıyla bir kez daha ortaya konmuştur ki, ABD Türkiye’ye sahte bir yakınlık göstermekte, esasında Avrupa ile ilişkilerine sıcak bakmamaktadır.

Soğuk savaş ve NATO’nun şimdi de BOP’lerinin ne anlama geldiğini ve geçmişte ülkeme ne tür zararlar verdiğinin bilincindeyiz. Bugün de ülkemizin içinde bulunduğu olumsuzlukların nedenlerinden biri batılıların bize yıllarca empoze etmeye çalıştıkları, soğuk savaş mantığı, ılımlı İslam projesi ve şimdi de büyük Ortadoğu projesi gibi kendi emperyal amaçlarına uygun isteklerdir. Ülkemiz eğitim sistemi bu anlayışların sonucu olsa gerek ki şimdi içinde çıkılmaz bir durum almıştır.

ABD’nin Irak’ta içine düştüğü durum, bölgenin bütün psikolojisini bozması dünyada ne olup bittiğini bilmeyen milyonlarca masum insanın başında her gün bombaların patladığı bir ortamda gelip Milli Basketçimizi zikrederek ve Orhan Pamuk’tan bir pasaj okuyarak gönül fethetmeye yönelik tavrı pek de samimi görünmüyor. NATO toplantısının İstanbul'da yapılması tesadüfi mi yoksa? Amerikanın Irak’ta içine düştüğü çıkmaz nedeniyle Bush’un seçimi kazanma taktiklerinin bir parçası mıdır sorusunu sormadan edemiyoruz. Hele bir de Boğaz köprüsü ile kendi arasına Ortaköy camisini alarak Müslüman toplumuna İstanbul imajı altında TV'ler yoluyla dünyaya BOP‘u anlatması ise hiç inandırıcı değildir. Samimiyetsizliğinin göstergesi on binlerce Iraklının ölümüne yol açan, bir o kadarının yaralanmasına neden olan uranyumlu top mermileri ve füzeleri bu ülkeye özgürlük getireceğim adına atılmaz. İgnazio Silone diyor ki “insan, özgürlüğü başkasından dinlemez, özgürlüğü kazanmasını bilmesi gerekir. Amerika demokrasi, özgürlük ve adalet gibi yüce değerleri söz ile değil gerçekten istiyor ise 150 bin asker değil, o kadar öğretmenle, kitap ve defter ile toplumun bilim ve eğitim düzeyini yükselterek kazandırabilir. Hiçbir toplum şu ana kadar dünyada silah ile özgürlüğü benimsemedi. Ancak okuyan, anlayan, düşünen insanlar yetiştiren toplumlar daha hoşgörülü ve paylaşımcıdır. Irak halkının eğitilmesine ihtiyaç var, tankların gölgesinde silahla ehlileştirilmesine değil.

Açıkçası bu arada Bush ve NATO karşıtlarının anlamlı ve kararlı tavırlarının bütün dünyada övgüye değer destek gördüğünü belirtmek gerekir. Iraktaki direnişçilerin Türkiye’deki Bush karşıtı gösterilerin büyüklüğüne değer vererek rehineleri serbest bırakması kadar Dış İşleri Bakanının sivil toplum kuruluşlarına teşekkür etmesi de çok anlamlıdır. Polisin, göstericinin yüzüne biber gazı sıkması görüntülerinin dünyaya dağıtılmasını tasvip etmek mümkün değil. Açıkçası bütün dünyadaki barış yanlıları ülkemizi Bush'un ziyareti ve NATO toplantısı ile değil, tam tersine ona karşı duruşu ile doğru tanımaya çalışmıştır. Fakat polisin sert tavrı ise halen bazı konularda ne denli geride olduğumuzu da gösteriyor. Bu arada şunu da belirteyim NATO toplantısı öncesi belediye otobüsünde yolculuk yapan insanların bulunduğu ortamda bomba patlatmaları ve masum insanların ölümüne neden olan davranışlarda kabul edilemez. Kırmadan dökmeden herkesin kendi görüşlerini söyleyebilme ve yayma hakkının sonuna kadar yanındayız ancak bu şekilde yapılacak hiçbir davranışın kabul görmesi mümkün değil. Bu davranış Bush'un işine gelir, emperyal güçlerin işine gelir. Herkesin kendisini ifade edebildiği ortamda kırmaya dökmeye gereksinim olmayacağı inancındayım.

NATO toplantısı süresince olup bitenler (Mehmetçiğin Anadolu toprağı dışında göreve gönderilmesi dahi) açıkçası Mustafa Kemal’in ülkesine yakışır nitelikte  görülmemektedir. Atatürk’ün görüşü. Yurtta barış Dünya da barış ancak yurttaş bilinci ile kazanılır. Yurttaş bilinci ile ne kimsenin önünde eğilmek ne de kimseyi ezmektir. Bu da bir ülkenin kendine öz güveni gelişmişliği ve demokrasisinin güçlülüğüne bağlı olacaktır. Dünyaya silah üstünlüğü ile kendisini kabul ettirmiş bir ülkenin başkanı önemli olabilir, ancak değerli olması onun yaptıkları ve halktan gördüğü taktir ile ilgilidir. Her kim olursa olsun ülkemize gelen misafirlerin bağımsız, laik ve kişilikli bir ülkede olduklarını başta ülkemizin yetkililerinin bilmeleri gerekir. Türkiye Cumhuriyeti ne bir sömürge, ne de uydu devletidir.

Bizimde yetkili yetkisiz bazen nerde ve neyi temsil ettiğimizi bilmemiz gerekir. Biz sağlıklı duruş gösterirsek başkaları bize saygı duyarlar, aksi taktirde sizi ezer geçerler. Atatürk’ün dış politikası “Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir” ilkesine dayanıyordu. Atatürk’ün sağlığında ülkemiz bütün zorluklara rağmen yoktan var ederek gelişme ve büyüme göstererek ilerledi. Bütün dünya onun zamanında ülkemize saygı duyuyordu.